The Gospel according to Charles Eisenstein: Sacred Economics

I’m writing this while attending the Forgive Us Our Debts 2019 conference @ the Queens Foundation in Birmingham. Together with a large group of predominantly 50+ years old Theologians we investigate how we as Church can eradicate poverty. And what would happen if we take the ‘forgive us our debts´in the ‘Our Father’ literaliy (reinsalling the jubilee year perhaps ;-))

The most of them were just this morning introduced to Charles Eisenstein and  his ‘Gospel of sacred economics’.

Since my involvement with the Occupy Movement in the Netherlands starting 2011 I’m an active researcher on debt- and/or money-creation. And it was in 2012 that I first witnessed the rare voice of Charles.

Now he is gaining a large following due to his staggeringly visionary idea and heart-felt essays and became a popular teacher, speaker and is of course author of the in 2012 (!) released book “Sacred Economics: Money, Gift, and Society in the Age of Transition. A MUST READ!

Better late than never 😉

Enter Charles Eisenstein himself
The purpose of the book Sacred Economics: Money, Gift, and Society in the Age of Transition is to make money and human economy as sacred as everything else in the universe.

Today we associate money with the profane, and for good reason. If anything is sacred in this world, it is surely not money. Money seems to be the enemy of our better instincts, as is clear every time the thought “I can’t afford to” blocks an impulse toward kindness or generosity. Money seems to be the enemy of beauty, as the disparaging term “a sellout” demonstrates. Money seems to be the enemy of every worthy social and political reform, as corporate power steers legislation toward the aggrandizement of its own profits. Money seems to be destroying the earth, as we pillage the oceans, the forests, the soil, and every species to feed a greed that knows no end.

From at least the time that Jesus threw the money changers from the temple, we have sensed that there is something unholy about money. When politicians seek money instead of the public good, we call them corrupt. Adjectives like “dirty” and “filthy” naturally describe money. Monks are supposed to have little to do with it: “You cannot serve God and Mammon.”

At the same time, no one can deny that money has a mysterious, magical quality as well, the power to alter human behavior and coordinate human activity. From ancient times thinkers have marveled at the ability of a mere mark to confer this power upon a disk of metal or slip of paper. Unfortunately, looking at the world around us, it is hard to avoid concluding that the magic of money is an evil magic.

Obviously, if we are to make money into something sacred, nothing less than a wholesale revolution in money will suffice, a transformation of its essential nature. It is not merely our attitudes about money that must change, as some self-help gurus would have us believe; rather, we will create new kinds of money that embody and reinforce changed attitudes. Sacred Economics describes this new money and the new economy that will coalesce around it. It also explores the metamorphosis in human identity that is both a cause and a result of the transformation of money. The changed attitudes of which I speak go all the way to the core of what it is to be human: they include our understanding of the purpose of life, humanity’s role on the planet, the relationship of the individual to the human and natural community; even what it is to be an individual, a self. After all, we experience money (and property) as an extension of our selves; hence the possessive pronoun “mine” to describe it, the same pronoun we use to identify our arms and heads. My money, my car, my hand, my liver. Consider as well the sense of violation we feel when we are robbed or “ripped off,” as if part of our very selves had been taken.

A transformation from profanity to sacredness in money-something so deep a part of our identity, something so central to the workings of the world-would have profound effects indeed. But what does it mean for money, or anything else for that matter, to be sacred? It is in a crucial sense the opposite of what sacred has come to mean. For several thousand years, the concepts of sacred, holy, and divine have referred increasingly to something separate from nature, the world, and the flesh. Three or four thousand years ago the gods began a migration from the lakes, forests, rivers, and mountains into the sky, becoming the imperial overlords of nature rather than its essence. As divinity separated from nature, so also it became unholy to involve oneself too deeply in the affairs of the world. The human being changed from a living embodied soul into its profane envelope, a mere receptacle of spirit, culminating in the Cartesian mote of consciousness observing the world but not participating in it, and the Newtonian watchmaker-God doing the same. To be divine was to be supernatural, nonmaterial. If God participated in the world at all, it was through miracles-divine intercessions violating or superseding nature’s laws.

Paradoxically, this separate, abstract thing called spirit is supposed to be what animates the world. Ask the religious person what changes when a person dies, and she will say the soul has left the body. Ask her who makes the rain fall and the wind blow, and she will say it is God. To be sure, Galileo and Newton appeared to have removed God from these everyday workings of the world, explaining it instead as the clockwork of a vast machine of impersonal force and mass, but even they still needed the Clockmaker to wind it up in the beginning, to imbue the universe with the potential energy that has run it ever since. This conception is still with us today as the Big Bang, a primordial event that is the source of the “negative entropy” that allows movement and life. In any case, our culture’s notion of spirit is that of something separate and nonworldly, that yet can miraculously intervene in material affairs, and that even animates and directs them in some mysterious way.

It is hugely ironic and hugely significant that the one thing on the planet most closely resembling the forgoing conception of the divine is money. It is an invisible, immortal force that surrounds and steers all things, omnipotent and limitless, an “invisible hand” that, it is said, makes the world go ’round. Yet, money today is an abstraction, at most symbols on a piece of paper but usually mere bits in a computer. It exists in a realm far removed from materiality. In that realm, it is exempt from nature’s most important laws, for it does not decay and return to the soil as all other things do, but is rather preserved, changeless, in its vaults and computer files, even growing with time thanks to interest. It bears the properties of eternal preservation and everlasting increase, both of which are profoundly unnatural. The natural substance that comes closest to these properties is gold, which does not rust, tarnish, or decay. Early on, gold was therefore used both as money and as a metaphor for the divine soul, that which is incorruptible and changeless.

Money’s divine property of abstraction, of disconnection from the real world of things, reached its extreme in the early years of the twenty-first century as the financial economy lost its mooring in the real economy and took on a life of its own. The vast fortunes of Wall Street were unconnected to any material production, seeming to exist in a separate realm.

Looking down from Olympian heights, the financiers called themselves “masters of the universe,” channeling the power of the god they served to bring fortune or ruin upon the masses, to literally move mountains, raze forests, change the course of rivers, cause the rise and fall of nations. But money soon proved to be a capricious god. As I write these words, it seems that the increasingly frantic rituals that the financial priesthood uses to placate the god Money are in vain. Like the clergy of a dying religion, they exhort their followers to greater sacrifices while blaming their misfortunes either on sin (greedy bankers, irresponsible consumers) or on the mysterious whims of God (the financial markets). But some are already blaming the priests themselves.

What we call recession, an earlier culture might have called “God abandoning the world.” Money is disappearing, and with it another property of spirit: the animating force of the human realm. At this writing, all over the world machines stand idle. Factories have ground to a halt; construction equipment sits derelict in the yard; parks and libraries are closing; and millions go homeless and hungry while housing units stand vacant and food rots in the warehouses. Yet all the human and material inputs to build the houses, distribute the food, and run the factories still exist. It is rather something immaterial, that animating spirit, which has fled. What has fled is money. That is the only thing missing, so insubstantial (in the form of electrons in computers) that it can hardly be said to exist at all, yet so powerful that without it, human productivity grinds to a halt. On the individual level as well, we can see the demotivating effects of lack of money. Consider the stereotype of the unemployed man, nearly broke, slouched in front of the TV in his undershirt, drinking a beer, hardly able to rise from his chair. Money, it seems, animates people as well as machines. Without it we are dispirited.

We do not realize that our concept of the divine has attracted to it a god that fits that concept, and given it sovereignty over the earth. By divorcing soul from flesh, spirit from matter, and God from nature, we have installed a ruling power that is soulless, alienating, ungodly, and unnatural. So when I speak of making money sacred, I am not invoking a supernatural agency to infuse sacredness into the inert, mundane objects of nature. I am rather reaching back to an earlier time, a time before the divorce of matter and spirit, when sacredness was endemic to all things.

And what is the sacred? It has two aspects: uniqueness and relatedness. A sacred object or being is one that is special, unique, one of a kind. It is therefore infinitely precious; it is irreplaceable. It has no equivalent, and thus no finite “value,” for value can only be determined by comparison. Money, like all kinds of measure, is a standard of comparison.

Unique though it is, the sacred is nonetheless inseparable from all that went into making it, from its history, and from the place it occupies in the matrix of all being. You might be thinking now that really all things and all relationships are sacred. That may be true, but though we may believe that intellectually, we don’t always feel it. Some things feel sacred to us, and some do not. Those that do, we call sacred, and their purpose is ultimately to remind us of the sacredness of all things.

Today we live in a world that has been shorn of its sacredness, so that very few things indeed give us the feeling of living in a sacred world. Mass-produced, standardized commodities, cookie-cutter houses, identical packages of food, and anonymous relationships with institutional functionaries all deny the uniqueness of the world. The distant origins of our things, the anonymity of our relationships, and the lack of visible consequences in the production and disposal of our commodities all deny relatedness. Thus we live without the experience of sacredness. Of course, of all things that deny uniqueness and relatedness, money is foremost. The very idea of a coin originated in the goal of standardization, so that each drachma, each stater, each shekel, and each yuan would be functionally identical. Moreover, as a universal and abstract medium of exchange, money is divorced from its origins, from its connection to matter. A dollar is the same dollar no matter who gave it to you. We would think someone childish to put a sum of money in the bank and withdraw it a month later only to complain, “Hey, this isn’t the same money I deposited! These bills are different!”

By default then, a monetized life is a profane life, since money and the things it buys lack the properties of the sacred. What is the difference between a supermarket tomato and one grown in my neighbor’s garden and given to me? What is different between a prefab house and one built with my own participation by someone who understands me and my life? The essential differences all arise from specific relationships that incorporate the uniqueness of giver and receiver. When life is full of such things, made with care, connected by a web of stories to people and places we know, it is a rich life, a nourishing life. Today we live under a barrage of sameness, of impersonality. Even customized products, if mass-produced, offer only a few permutations of the same standard building blocks. This sameness deadens the soul and cheapens life.

The presence of the sacred is like returning to a home that was always there and a truth that has always existed. It can happen when I observe an insect or a plant, hear a symphony of birdsongs or frog calls, feel mud between my toes, gaze upon an object beautifully made, apprehend the impossibly coordinated complexity of a cell or an ecosystem, witness a synchronicity or symbol in my life, watch happy children at play, or am touched by a work of genius. Extraordinary though these experiences are, they are in no sense separate from the rest of life. Indeed, their power comes from the glimpse they give of a realer world, a sacred world that underlies and interpenetrates our own.

What is this “home that was always there,” this “truth that has always existed”? It is the truth of the unity or the connectedness of all things, and the feeling is that of participating in something greater than oneself, yet which also is oneself. In ecology, this is the principle of interdependence: that all beings depend for their survival on the web of other beings that surrounds them, ultimately extending out to encompass the entire planet. The extinction of any species diminishes our own wholeness, our own health, our own selves; something of our very being is lost.

If the sacred is the gateway to the underlying unity of all things, it is equally a gateway to the uniqueness and specialness of each thing. A sacred object is one of a kind; it carries a unique essence that cannot be reduced to a set of generic qualities. That is why reductionist science seems to rob the world of its sacredness, since everything becomes one or another combination of a handful of generic building blocks. This conception mirrors our economic system, itself consisting mainly of standardized, generic commodities, job descriptions, processes, data, inputs and outputs, and—most generic of all—money, the ultimate abstraction. In earlier times it was not so. Tribal peoples saw each being not primarily as a member of a category, but as a unique, enspirited individual. Even rocks, clouds, and seemingly identical drops of water were thought to be sentient, unique beings. The products of the human hand were unique as well, bearing through their distinguishing irregularities the signature of the maker. Here was the link between the two qualities of the sacred, connectedness and uniqueness: unique objects retain the mark of their origin, their unique place in the great matrix of being, their dependency on the rest of creation for their existence. Standardized objects, commodities, are uniform and therefore disembedded from relationship.

In this book I will describe a vision of a money system and an economy that is sacred, that embodies the interrelatedness and the uniqueness of all things. No longer will it be separate, in fact or in perception, from the natural matrix that underlies it. It reunites the long-sundered realms of human and nature; it is an extension of ecology that obeys all of its laws and bears all of its beauty.

Within every institution of our civilization, no matter how ugly or corrupt, there is the germ of something beautiful: the same note at a higher octave. Money is no exception. Its original purpose is simply to connect human gifts with human needs, so that we might all live in greater abundance. How instead money has come to generate scarcity rather than abundance, separation rather than connection, is one of the threads of this book. Yet despite what it has become, in that original ideal of money as an agent of the gift we can catch a glimpse of what will one day make it sacred again. We recognize the exchange of gifts as a sacred occasion, which is why we instinctively make a ceremony out of gift giving. Sacred money, then, will be a medium of giving, a means to imbue the global economy with the spirit of the gift that governed tribal and village cultures, and still does today wherever people do things for each other outside the money economy.

Sacred Economics describes this future and also maps out a practical way to get there. Long ago I grew tired of reading books that criticized some aspect of our society without offering a positive alternative. Then I grew tired of books that offered a positive alternative that seemed impossible to reach: “We must reduce carbon emissions by 90 percent.” Then I grew tired of books that offered a plausible means of reaching it but did not describe what I, personally, could do to create it. Sacred Economics operates on all four levels: it offers a fundamental analysis of what has gone wrong with money; it describes a more beautiful world based on a different kind of money and economy; it explains the collective actions necessary to create that world and the means by which these actions can come about; and it explores the personal dimensions of the world-transformation, the change in identity and being that I call “living in the gift.”

A transformation of money is not a panacea for the world’s ills, nor should it take priority over other areas of activism. A mere rearrangement of bits in computers will not wipe away the very real material and social devastation afflicting our planet. Yet, neither can the healing work in any other realm achieve its potential without a corresponding transformation of money, so deeply is it woven into our social institutions and habits of life. The economic changes I describe are part of a vast, all-encompassing shift that will leave no aspect of life untouched.

Humanity is only beginning to awaken to the true magnitude of the crisis on hand. If the economic transformation I will describe seems miraculous, that is because nothing less than a miracle is needed to heal our world. In all realms, from money to ecological healing to politics to technology to medicine, we need solutions that exceed the present bounds of the possible. Fortunately, as the old world falls apart, our knowledge of what is possible expands, and with it expands our courage and our willingness to act. The present convergence of crises—in money, energy, education, health, water, soil, climate, politics, the environment, and more—is a birth crisis, expelling us from the old world into a new. Unavoidably, these crises invade our personal lives, our world falls apart, and we too are born into a new world, a new identity. This is why so many people sense a spiritual dimension to the planetary crisis, even to the economic crisis. We sense that “normal” isn’t coming back, that we are being born into a new normal: a new kind of society, a new relationship to the earth, a new experience of being human.

I dedicate all of my work to the more beautiful world our hearts tell us is possible. I say our “hearts,” because our minds sometimes tell us it is not possible. Our minds doubt that things will ever be much different from what experience has taught us. You may have felt a wave of cynicism, contempt, or despair as you read my description of a sacred economy. You might have felt an urge to dismiss my words as hopelessly idealistic. Indeed, I myself was tempted to tone down my description, to make it more plausible, more responsible, more in line with our low expectations for what life and the world can be. But such an attenuation would not have been the truth. I will, using the tools of the mind, speak what is in my heart. In my heart I know that an economy and society this beautiful are possible for us to create-and indeed that anything less than that is unworthy of us. Are we so broken that we would aspire to anything less than a sacred world?

Kerkasiel voor eerlijk Kinderpardon nu in Den Haag 

Na Katwijk gaat het Kerkasiel in Den Haag verder. 
De Protestantse Kerk Den Haag laat via Stek Den Haag het volgende weten:

Pulse Event in Delft Met Rikko Voorberg, Rinke Verkerk en oh ja, Andries Knevel

Pulse Event in Delft Met Rikko Voorberg, Rinke Verkerk en Andries Knevel
De allereerste Pulse Events avond komt eraan! Laat je verrassen en inspireren door persoonlijke verhalen in TED-stijl van Andries Knevel, Rikko Voorberg en Rinke Verkerk. Tussendoor laat je je verrassen door creatieve intermezzo’s. Samen gaan we op zoek naar de hartslag van God in de maatschappij. Welkom!
Pulse Event in Delft Met Rikko Voorberg, Rinke Verkerk en Andries Knevel Delft Edgar Neo












Pulse Event in Delft Met Rikko Voorberg, Rinke Verkerk en oh ja, Andries Knevel
De allereerste Pulse Events avond komt eraan! Laat je verrassen en inspireren door persoonlijke verhalen in TED-stijl van Andries Knevel, Rikko Voorberg en Rinke Verkerk. Tussendoor laat je je verrassen door creatieve intermezzo’s. Samen gaan we op zoek naar de hartslag van God in de maatschappij. Welkom!

De zaal is open vanaf 19:30 uur.

Pulse Event in Delft Met Rikko Voorberg, Rinke Verkerk en oh ja, Andries Knevel
De allereerste Pulse Events avond komt eraan! Laat je verrassen en inspireren door persoonlijke verhalen in TED-stijl van Andries Knevel, Rikko Voorberg en Rinke Verkerk. Tussendoor laat je je verrassen door creatieve intermezzo’s. Samen gaan we op zoek naar de hartslag van God in de maatschappij. Welkom!

Jantine Veenhof nieuwe predikant Wijkgemeente Laak-Moerwijk

Jantine Veenhof wordt de nieuwe predikant Wijkgemeente Laak-Moerwijk
Om dat te vieren is er 16 september een speciale dienst in de Marcuskerk op de Jan Luykenlaan 90 in Den Haag. De dienst begint om 14.00 uur, de kerk is open vanaf 13.30 uur. Na afloop van de dienst is er een receptie in de ontmoetingsruimte van de Marcuskerk.

Vier dit mee!

Dubbel heugelijk want niet alleen wordt Jantine de nieuwe predikant van Wijkgemeente Laak-Moerwijk maar ook de nieuwe collega van de pionier en pastor van Geloven in Moerwijk, Bettelies Westerbeek.


Over Jantine Veenhof
Jantine van Iersel-Veenhof, 31 jaar, theoloog en was tot voor kort werkzaam als dominee in de Protestantse Gemeente de Lichtbron in Wateringen.Na haar studie theologie aan de VU in Amsterdam en de PThU in Utrecht, is zij  sinds 2012 dominee in de PKN. Tijdens haar studie was zij werkzaam als missionair werker in de Jeruzalemkerk in Amsterdam.
Zij houdt zich bezig met missie en kerkvernieuwing in de bestaande kerk, zingeving voor jonge ouders en kinderen en het geloofsgesprek binnen en buiten de kerk.

Naast haar werk in de Marcuskerk in Den Haag is zij ook redactielid van Woord & Dienst, en werkt ze mee aan een kinderbijbel-project van Ark Media en Ark Mission.
Tevens was zij oa samen met onze pionier & pastor Bettelies Westerbeek verantwoordelijk voor het Manifest Dominee 2.0


Harbers: zet Anahit en Arsen niet uit!

Harbers: zet Anahit en Arsen niet uit!

Anahit en Arsen worden door Mark Harbers uitgezetAlweer zitten twee in Nederland gewortelde kinderen samen met hun ouders vast in detentiecentrum Zeist. Ze dreigen aanstaande maandag uitgezet te worden naar Armenië. Deze kinderen wonen al 9 jaar in Nederland: ze zijn al thuis. Zet Anahit, Arsen en hun ouders niet uit! En zorg voor een humaan kinderpardon voor de andere 400 kinderen.

Teken de petitie! Nog maar een paar handtekeningen nodig!

Waarom is het belangrijk?

Anahit (12) en Arsen (8) wonen al 9 jaar in Nederland. Arsen is hier zelfs geboren. Hun ouders hebben alle procedures doorlopen om in aanmerking te komen voor een verblijfsvergunning. Toch dreigen ze aanstaande maandag op het vliegtuig naar Armenië te worden gezet. Alweer zet ons kabinet in Nederland gewortelde kinderen uit naar een voor hen vreemd land.

Maar wij laten dit niet zomaar gebeuren: deze kinderen zijn al thuis en wij willen dat zij en alle andere 400 gewortelde kinderen hier mogen blijven. Stuur Harbers daarom nu via deze pagina een mail en doe een beroep op zijn menselijkheid!

De huidige kinderpardonregeling zou moeten gelden voor kinderen die al langer dan vijf jaar in Nederland zijn en daarom hier geworteld zijn. Maar onder andere door de zeer strenge toepassing van het meewerkcriterium – waarbij kinderen moeten aantonen dat zij of hun ouders actief hebben meegewerkt aan hun terugkeer – vallen maar heel weinig kinderen daadwerkelijk onder dat kinderpardon. Kinderombudsman Margrite Kalverboer zei daarover in januari 2017 al: “Het lijkt meer op een vertrekverplichting, want het wordt namelijk té strikt toegepast door de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) en rechters. Ze kijken te weinig inhoudelijk naar een zaak en naar het belang van het kind en dat is in strijd met het kinderrechtenverdrag.” [1]

Daarom voeren wij een campagne voor een ruimhartiger kinderpardon, zodat de ruim 400 kinderen die al langer dan 5 jaar in Nederland wonen hier mogen blijven en niet uitgezet worden.

Teken de petitie! Nog maar een paar handtekeningen nodig!


Hoe het overhandigd gaat worden

Door je gegevens in te vullen stuur je via deze site een mail naar staatssecretaris Harbers. Jouw bericht komt via deze website direct in zijn inbox terecht. Doe een klemmend beroep op zijn menselijkheid en vraag hem om Anahit, Arsen en hun ouders hier te houden.

Er ging ook een pardonalert uit voor Anahit en Arsen, bekijk het hier en meld je ook aan voor directe alerts bij uitzettingen van onze vrienden van ‘The Happy Activist’:

Teken de petitie! Nog maar een paar handtekeningen nodig!

Vier de Natuur in Moerwijk en mijn doop 2 jubilea in 1

Vier de Natuur in Moerwijk en mijn doop 2 jubilea in 1
Vandaag 2 jubilea in 1. Het eerste is dat het van, voor, door de buurtfestival
Vier de Natuur in Moerwijk​ vandaag zijn/haar 5e(!) editie beleeft!
Het 2e is dat ik 5 jaar geleden door Marcel van Dam​ in de Scheveningse zee gedoopt ben.

Edgar Neo gedoopt in Scheveningse zee
Omdat ik net tot het geloof gekomen ben/was, wilde ik het goed onderzoeken wat ‘de doop’ betekent. Hieronder deel ik hetgeen ik te weten gekomen ben. Deel in de comments hieronder gerust jouw ervaring/twijfel/vragen/opmerkingen. Wil je eens een keer hierover met me babbelen? Laat ff een berichtje achter via het contactformulier hier op mijn website

Groet en Alle Goeds!


Wat is de Doop?
Over de doop is een hoop te zeggen/schrijven. Het is niet zomaar ‘iets’.
Bleek ook uit de reacties die ik van broeders en zusters uit mijn direct omgeving kreeg.

Varierend van ‘he, ben je nog niet gedoopt. Maar dan ben je nog niet echt een kind van God’ tot ‘Het is iets moois. Maar je hart moet er wel klaar voor zijn’. Terwijl ikzelf zoiets had van ‘mijn nieuwe/hele leven staat al ten dienste van God. Wel of niet gedoopt. Ik voel me al geliefd’.

En dat ‘doopperikelen’ van alle tijden zijn. En meer is dan maar ff ondergedompeld worden is hier goed te lezen

De wisselende reactie en opmerkingen hebben me wel aan het denken gezet. Wil ik me wel laten dopen? Waarom wil ik me dan laten dopen? Wat betekend ‘de Doop’ dan werkelijk? Voor mij? En hoe wil ik me dan laten dopen? En waar?

Ik heb daar eens uitgebreid de tijd voor genomen om me hierin te verdiepen.

En daarom ook deze post. (Ik weet dat mijn teksten door veel mensen gelezen worden)

Wie weet helpt het iemand met het vinden van de antwoorden.

Of met de bevestiging dat de Doop een levensveranderende ervaring is.

Ik kan jullie vertellen dat nu ik gedoopt ben, Jezus nu écht als een broe(de)r voor me voelt.

De grote broer die naast me staat. Die met meewandelt. Zoals het Vriendschapsicoon zo treffend weerspiegelt…

Had ik eerder geweten dat het laten dopen zo’n impact op me zou hebben, me zo’n rust zou geven, als ik nu ervaar.. had ik het veel eerder gedaan.

Tijdens mijn zoektocht heb Ik zelf veel gehad aan ‘de 8 vragen over de Doop’ van Willem Ouweneel:

1. Wat is de doop?
Het valt niet mee een antwoord op deze vraag te vinden waar alle ‘partijen’ het mee eens zullen zijn! De christelijke (water)doop is een rituele reiniging waardoor een mens op het christelijk ‘erf’ wordt gebracht. Sommigen zien in dat ‘erf’ de kerk (vergelijk Hand. 2:41), anderen het verbond (vergelijk Kol. 2:11v.), weer anderen het koninkrijk Gods (vergelijk Matt. 28:18-20).

2. Wie heeft de doop ingesteld en waarom eigenlijk?
Christus heeft de doop ingesteld in Matt. 28:18-20: ‘Discipelt alle volken, hen dopend tot de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest en hen lerend te bewaren alles wat ik u heb geboden,’ dat wil zeggen : ‘discipelt alle volken door hen te dopen en te leren’. Je wordt een discipel (leerling, volgeling) van Jezus door (a) de waterdoop en (b) onderwijs in de geboden van Jezus, zodat je leert hoe een volgeling van Hem behoort te leven. Omdat het onderwijs volgt op de doop, kan men mijns inziens niet vroeg genoeg dopen: elke discipel van Jezus, hoe jong ook, hoort gedoopt te zijn!

De doop heeft niet alleen te maken met een innerlijke geloofsrelatie (vergelijk Marc. 16:16), maar vooral met onze uiterlijke navolging van Jezus (discipelschap): men wordt gedoopt om ‘te wandelen in nieuwheid des levens’ (Rom. 6:3v.), en door de doop ‘doet’ men Christus ‘aan’ (Gal. 3:27), dat wil zeggen, vertoont men Zijn beeld (vergelijk Rom. 13:14; Kol. 3:12).

Mooi zien we dat in de parallel met de Uittocht (1 Kor.10:1v.): de lsraëlieten werden ‘in Mozes gedoopt in de wolk(kolom) en in de (Schelf)zee’, om, verlost uit de slavernij, achter Mozes aan te gaan door de woestijn.

3. Wat is de visie achter de kinderdoop?
Ik zie o.a. de volgende kenmerken:

(a) De doop volgt niet op de vergeving, maar gaat eraan vooraf (Hand. 2:38; 22:16) (vergelijk de doop van Johannes: Marc. 1:4).

(b) De doop kan slechts verstaan worden vanuit het collectieve aspect (kerk, verbond, koninkrijk), en daar horen de kinderen ook bij (vergelijk Hand. 2:39; 1 Kor. 7:14; 10:1v. [vergelijk Ex. 10:9]; Ef. 6:4).

(c) Parallel daarmee: God schenkt het heil niet slechts aan individuen, maar aan ‘huisgezinnen’ (vergelijk Noach: Gen. 7:1; Abraham: Gen. 18:19; Israël: Ex. 10:9; 12:3; Rachab: Joz. 2:18v.); zo in Hand. 16:15,31 34; 18:8; 1 Kor. 1:16: steeds wordt het hele ‘huis(gezin)’ gedoopt.

(d) Vergelijk Rom. 4:11: de besnijdenis is het ‘zegel der gerechtigheid van het geloof’, waarbij het geloof van de ouders voldoende grond is voor de besnijdenis van de pasgeboren zoontjes.

(e) De Koning werft discipelen (onderdanen van Zijn koninkrijk) door de doop (Matt. 28:19), en Christus zegt van de kleine kinderen: ‘van hen is het koninkrijk van God’ (Luc. 18:16).

(f) De doop ziet nooit terug (is dus strikt genomen geen belijdenis van het geloof), maar altijd vooruit: het is een introductie tot het christenleven (zie boven). Welnu, kinderen in het christelijk gezin worden van jongs af opgevoed tot het christenleven (vergelijk Ef. 6:4).

4. En wat is de visie achter de volwassendoop?
De term ‘volwassendoop’ is ongelukkig, want ook gelovige kinderen kunnen gedoopt worden; beter is de term ‘gelovigendoop’.

lk zie o.a. de volgende kenmerken:

(a) Geen doop zonder bekering (Hand. 2:38,41) – zo was het al bij de doop van Johannes (Marc. 1:4) – geen doop zonder geloof (Marc. 16:16), geen doop zonder discipelschap (Matt. 28:19).

(b) De doop kan slechts verstaan worden vanuit het individuele aspect: het gaat in het NT steeds om het persoonlijk geloof van de dopeling, niet om dat van de ouders of wie ook.

(c) In Hand. 8:12v. worden mannen en vrouwen gedoopt, geen kinderen; in vs. 36-38 is geloof de voorwaarde tot de doop; ook in 10:44,47 en 19:5 is het: eerst geloof, dan doop.

(d) ‘Laat u dopen!’ is een bevel, dat tot mensen komt die het ook kunnen gehoorzamen, dus geen zuigelingen (Hand. 22:16).

(e) Voorzover valt na te gaan, omvatten de gedoopte ‘huisgezinnen’ in het NT steeds uitsluitend gelovigen (Hand. 16:34; 18:8; 1 Kor. 1:16 vergelijk 16:15).

(f) Geen doop zonder eerst een veranderd leven: Rom. 6:3v. (nieuwheid des levens); Gal. 3:27 (Christus aangedaan); Kol. 2:12 (met Christus opgewekt); 1 Petr. 3:21 (een bede voor God van een goed geweten).

5. Kinderen die niet gedoopt worden, worden opgedragen.
Waarom is dat?
Er is bij de meeste christenen behoefte aan een dubbele introductieritus: een voor zuigelingen en een voor rijpere gelovigen, die hun plaats van verantwoordelijkheid in de gemeente innemen. Bij kinderdopers is de eerste ritus de kinderdoop, de tweede de geloofsbelijdenis. Bij gelovigendopers is de eerste ritus het opdragen, de tweede de gelovigendoop. In plaats van te ruziën of de doop thuishoort bij de eerste dan wel bij de tweede stap, is het veel nuttiger in te zien dát deze twee stappen er zijn, en dat ze gepraktiseerd worden, hoe dan ook.

6. Je ziet vaak een spanning tussen christenen die anders over de doop denken, zeker als bijvoorbeeld binnen een gezin zowel voor kinder- als volwassendoop gekozen wordt. Hoe komt dat?
Het ligt in de aard van de gereformeerde theologie, vooral in de neocalvinistische variant, de doop een zeer vooraanstaande plaats te geven, die direct samenhangt met de centraal staande verbondsleer. Omgekeerd ligt het in de aard van de evangelicale theologie zich van de traditionele kerken af te zetten, en de gelovigendoop blijkt daarvoor een uitmuntend middel te zijn. Doopsgezinden en baptisten hebben er zelfs hun naam aan ontleend! Daardoor hebben én veel kinder- én veel gelovigendopers van hun doopopvatting een kenmerk van ware rechtzinnigheid gemaakt.

Dat is mijns inziens een hoogst ongelukkige situatie, die ertoe leidt dat veel christenen zich over niets zo graag lijken op te winden als over de doopopvatting van de ‘tegenpartij’.

7. Kun je zeggen dat een van de twee groepen ‘gelijk’ heeft?
Ik zie vaak ‘ongelijk’ aan beide kanten… Er is bijvoorbeeld onenigheid over de doopformule (vergelijk Matt. 28:19 met Hand. 2:38), of over de hoeveelheid water die wordt toegepast. Dopen betekent onderdompelen, en onderdompeling drukt zoveel beter uit dat de doop een ‘begrafenis’ is dan besprenging doet (Rom. 6:4; Kol. 2:12). Maar wie beweert dat een doop niet ‘geldig’ is als het niet met de juiste hoeveelheid water gebeurt, loopt gevaar in ritualisme te vervallen.

De diepste onenigheid betreft de vraag of men mag dopen voor de wedergeboorte, of alleen na de wedergeboorte. In ieder geval valt de doop nooit samen met de wedergeboorte, ondanks Joh. 3:5 en Tit. 3:5 (men moet dan maar bewijzen dat ‘water’ of ‘bad’ hier het doopwater of -bassin is, waar ik niets van geloof; het is een beeld van Gods Woord; zie Ef. 5:26).

Wat het belangrijke tijdstip van de doop betreft: dopen veel kinderdopers niet veel te lang vóórdat van discipelschap bij het kind sprake kan zijn? En omgekeerd: wachten veel gelovigendopers niet veel te lang met de doop nádat de betrokkene al lang en breed een discipel is? lk ken volwassen gelovigen die al geruime tijd aan het Avondmaal deelnemen en actief zijn in geestelijk werk en nog steeds niet gedoopt zijn… Ik geloof dat de doop en het begin van discipelschap zo dicht mogelijk bij elkaar moeten liggen. Hoe langer iemand al christen is, hoe minder de symbolische zin van de doop nog tot uiting komt.

8. Stel dat ik als kind gedoopt ben, terwijl toch de volwassendoop de enige juiste doop blijkt te zijn. Kom ik dan wel in de hemel?
(a) Wanneer moet dat dan ‘blijken’? Hier op aarde!? Maar grote mannen Gods hebben de kinderdoop resp. de gelovigendoop op basis van de Schrift verdedigd! Hoe moet dan ‘blijken’ wie er gelijk heeft? Je kunt met hetzelfde recht vragen: Stel dat ik ‘overgedoopt’ ben, terwijl ‘overdoop’ verwerpelijk blijkt te zijn, kom ik dan wel in de hemel?

(b) De doop, laat staan een bepaalde vorm van dopen, is nooit een voorwaarde om naar de hemel te gaan. De moordenaar aan het kruis werd niet gedoopt. Zelfs van de twaalf apostelen lezen we nergens dat zij ooit gedoopt zijn.

(c) God verwacht niet méér inzicht bij ons dan waarnaar wij ons uitstrekken en wij daadwerkelijk ontvangen hebben. Wie er voor Gods aangezicht van overtuigd is dat hij zijn baby moet laten dopen, zou ongehoorzaam zijn als hij tegen zijn geweten zou ingaan. Wie voor Gods aangezicht zijn kinderdoop niet als doop kan erkennen en er dus van overtuigd is dat hij niet gedoopt is, moet zich laten dopen. ‘leder zij voor zijn eigen besef ten volle overtuigd’ (Rom. 14:5)

Lang verhaal kort 😉 >>

Of zoals ik kind niet gedoopt is en later tot het geloof gekomen is en zijn relatie met God als kind van God wil bevestigen of zijn/haar leven aan God wil geven en Jezus wil volgen wende zich tot bijvoorbeeld tot Marcel ‘ de doper’ van Dam 😉

Edgar Neo gedoopt door Marcel van Dam
Edgar Neo gedoopt door Marcel van Dam

Vier de Natuur in Moerwijk 7 en 8 Juli 2018

Vier de Natuur in Moerwijk Zaterdag 7 & Zondag 8 Juli 2018
Geloven in Moerwijk is ook geloven in groen en gezelligheid. Groen.. Nou, dat hebben we in Moerwijk. Gezelligheid ook. Daarom doen we ook in 2018 weer mee aan Vier de Natuur. En is het zaterdag 7 juli en zondag 8 juli een en al feest in Moerwijk! Op 6 locaties hebben we voor het 5-jarig jubileum van dit festival een uitgebreid programma op de agenda staan waar zowel jong als oud plezier aan kan beleven.

Vier de Natuur in Moerwijk op Zaterdag 7 Juli 2018
Op zaterdag vinden de festiviteiten plaats op 4 locaties in Moerwijk: in de Rijnauwenstraat (de Thuistuin, ingang ter hoogte van nummer 180), de Betje Wolffstraat (Bij Betje), aan de Aagje Dekenlaan (de Marcustuin, de buurttuin achter de MarcusKerk en de Paradijstuin, ingang tegenover Koffietent Aagje (voorheen Cora)) en het Heeswijkplein. Het feest start met een BuurtBrunch vanaf 10.00 uur in de Aagje Dekenlaan. Rond 12.00 uur starten de festiviteiten op de overige plekken, met onder meer diverse sportieve, muzikale, educatieve en creatieve activiteiten. Zo kun je bijvoorbeeld flowerbombs maken Bij Betje en genieten van de muzikale acts op het podium op het Heeswijkplein.

Vier de Natuur in Moerwijk op Zondag 8 Juli 2018
Zondag 8 juli vinden de festiviteiten plaats bij de Kloosterbuuren en in ’t Puntje van Moerwijk (de Viertuin, de tuin achter en in de Mirtekerk zelf en De Samenscholing). In ’t Puntje wordt om 11.00 uur gestart met een kerkdienst die in het teken van de natuur staat. Vervolgens kun je in de speeltuin ernaast heerlijk genieten van een hightea/brunch. Daarnaast kun je meedoen aan acroyoga, een muziektrack maken of met Repairkid oude apparaten omtoveren tot kunst.

Vanaf 14.00 uur kun je bij de Kloosterbuuren diverse workshops volgen en meedoen aan een speurtocht. De dag wordt bij De Samenscholing afgesloten met o.a. pizza’s en dj’s.

Volg de Facebook-pagina van Vier de Natuur en blijf op de hoogte!

Voor vragen en/of opmerkingen over Geloven in Moerwijk en/of Vier de Natuur in Moerwijk kunt u en jij contact opnemen met Edgar Neo via edgarneo [at] gmail [dot] com of 084-003 28 93

Programma Vier de Natuur in Moerwijk Zaterdag 7 & Zondag 8 Juli 2018

Vier de Natuur Programma Zaterdag 7 Juli 2018 
Vier de Natuur Programma Zaterdag 7 Juli 2018



Vier de Natuur Programma Zondag 8 Juli 2018
Vier de Natuur Programma Zondag 8 Juli 2018
Vier de Natuur Moerwijk 7 8 juli 2018 Flyer
Vier de Natuur Moerwijk 7 8 juli 2018 Flyer

Bron: Geloven in Moerwijk

Over Geloven in Moerwijk
Geloven in Moerwijk is een jonge huis-tuin-en-keuken kerk in Moerwijk. Wij willen kerkzijn op een creatieve en praktische manier die past bij onze buurt en die aansprekend is voor mensen zonder christelijke achtergrond. Dit doen we onder andere door onze buurttuin, veel samen eten, praten en lachen, op zo’n manier dat mensen uit verschillende culturen zich thuis voelen.

We vinden het belangrijk om ons leven en geloof te delen met elkaar en de mensen om ons heen. Met elkaar willen we een positieve bijdrage leveren aan onze buurt. We dagen elkaar en de mensen om ons heen uit om Jezus na te volgen.

Mogen we ook op uw en jouw gebed, betrokkenheid en/of financiële steun rekenen?